ლევ ვიგოტსკი – სოციო–კულტურული თეორია

1.     სოციო–კულტურული თეორია – ლევ ვიგოტსკიმ  ჩამოაყალიბა.                                      სოციო– კულტურული თეორია ხაზს უსვამს სოციალური კომუნიკაციისა და ენის გავლენას ბავშვთა კოგნიტურ განვითარებაზე.

2.     თანამედროვე კონსტრუქტივისტული აზროვნება ეფუძნება პიაჟსა და ვიგოტკის ნაშრომებს. ამ ორი მეცნიერის ნაშრომებს განასხვავებს რამდენიმე ასპექტი, რომელსაც ქვემოთ განვიხილავთ.

     ლევ ვიგოტსკი VS პიაჟე

1. პიაჟე: ბავშვი თვითმოტივირებული არსებაა, რომელიც თავად იკვლევს და შეიმეცნებს სამყაროს, თავად მართავს თავისი კოგნიტური განვითარების პროცესს.
2. ვიგოტსკი: საზოგადოება და კულტურა  მნიშვნელოვნად უწყობს ხელს ბავშვთა კოგნიტურ განვითარებას.

•  პიაჟე: განვითარება წინ უძღვის სწავლას.  ბავშვს ჯერ  გარკვეული კოგნიტური სტრუქტურები (სქემები) უნდა ჩამოუყალიბდეს, რათა შეძლოს სამყაროს შეცნობა. 
• ვიგოტსკი: სწავლა წინ უძღვის და ხელს უწყობს კოგნიტურ განვითარებას. ბავშვი სწავლობს საზოგადოებაში არსებულს სიმბოლოებს სხვა ადამიანების მიწოდებული ინფორმაციის საფუძველზე.

თვითრეგულირების უნარი –  ვიგოტსკის აზრით, განვითარება მოიცავს ბავშვის მიერ სიმბოლოთა ისეთ გათავისებას, როცა მას უკვე დამოუკიდებლად შეუძლია აზროვნება

კონსტრუქტივიზმი

1.     სწავლის თეორიებს, რომლებიც სწავლას განსაზღვრავენ, როგორც გამოცდილებიდან ცოდნის აგებას, სწავლის კონსტრუქტივისტული თეორიები  ეწოდება. აგრეთვე ყურადღებას ამახვილებენ სწავლის პროცესის სოციალურ ხასიათზე. (თანამედროვე კონსტრუქტივისტული აზროვნება ეფუძნება პიაჟესა და ვიგოტსკის ნაშრომებს).

2.     კონსტრუქტივისტული თეორიის მიხედვით:

• მოსწავლემ თვითონ უნდა ააგოს ცოდნა გონებაში. 
•   მასწავლებელი მხოლოდ ეხმარება ცოდნის აგებაში.
•   მასწავლებელს შეუძლია ასწავლოს გზები, მაგრამ ამ გზის გავლა უკვე მოსწავლის პასუხისმგებლობაა.

3.     ვიგოტსკი ხაზს უსვამდა სწავლის სოციალურ ხასიათს. ბავშვები სწავლობენ

რჩევები მასწავლებელს

ლევ ვიგოტსკი

1.  პირველ რიგში, დაადგინეთ მოსწავლის განვითარების უახლოესი დონე და სწავლების დროს გაითვალისწინეთ ეს დონე. 
2. სწავლება მიმართული უნდა იყოს ზედა ზღვრისკენ. 
3. შესთავაზეთ მოსწავლეებს დახმარება, მაგარამ არა იმაზე მეტი, ვიდრე საჭიროა. დაეხმარეთ მოსწავლეებს, შეადგინონ ახალი ამოცანის გადაჭრის გზები.
4.  აჩვენეთ მოსწავლეებს მაგალითი, თუ როგორ შეიძლება მოცემული დავალების შესრულება.
5.     რთული დავალება რამდენიმე პატარა, უფრო მარტივ ნაწილებად დაყავით.
6. მიეცით კონკრეტული მითითებები/მიმართულება. 
7.    დაუსვით კითხვები, რომლებიც დაეხმარება მოსწავლეებს, მოიფიქრონ გადაჭრის გზა.
8.    გაუღვიძეთ მოსწავლეებს დავალების შესრულების მოტივაცია.
9.    დროდადრო შეახსენეთ მოსწავლეებს, თუ რა არის მათი მიზანი მოცემული დავალების შესრულების დროს.
10.  ხშირად შეაფასეთ მოსწავლეების პროგრესი და გაამხნევეთ ისინი.
11. სწავლების პროცესში თქვენ მოსწავლის მეგზური და მრჩეველი უნდა იყოთ, და არა მისი მმართველი და ხელმძღვანელი.
12. გამოიყენეთ უფრო კომპეტენტური თანატოლები მასწავლებლის როლში.
13. წაახალისეთ ბავშვები, რომ გამოიყენონ ეგოცენტრული მეტყველება, განსაკუთრებით რთული დავალებების შესრულების დროს.